Balasaheb Shintre

🎶 हेमंतकुमारांच्या अवीट गोडीच्या गीतांची अविस्मरणीय मैफल! 🎶  दि. 26 सप्टेंबर 2026 रोजी साहित्य मंदिर सभागृह, सेक्टर 6, वाशी येथे संध्याकाळी 6.30 वाजता “स्व. हेमंतकुमार यांची अवीट गोडीची जुनी मस्त गाणी” हा सुंदर संगीत कार्यक्रम श्री. प्रमोद कर्नाड यांनी अत्यंत बहारदार पद्धतीने सादर केला. हेमंतकुमार म्हणजे भारतीय चित्रपटसंगीतातील एक आगळेवेगळे आणि अजरामर पर्व. त्यांचा धीरगंभीर, मधुर, भावस्पर्शी आणि मनाला शांत करणारा आवाज ही त्यांच्या गायकीची खासियत. त्यांच्या आवाजातील माधुर्य, शब्दोच्चारातील सहजता आणि गीतातील भावनांना न्याय देण्याची विलक्षण शैली यामुळे त्यांची गाणी आजही तितकीच लोकप्रिय आणि श्रवणीय वाटतात. त्यांच्या गीतांना काळाचे बंधन नाही; प्रत्येक पिढीला त्यातून प्रेम, विरह, आनंद आणि आठवणींची नवी अनुभूती मिळते. त्यामुळे हेमंतकुमारांच्या गीतांची ही मैफल केवळ गायनाचा कार्यक्रम न राहता जुन्या आठवणींना उजाळा देणारा एक भावस्पर्शी संगीतप्रवास ठरला. म्हणूनच त्यांच्या आवाजाला 'Voice of God' म्हणतात. श्री. प्रमोद कर्नाड यांनी हेमंतकुमारांच्या गीतांचा बाज, भाव आणि गोडवा जपत केलेले सा...

 आज श्रमसाफल्य सहकारी पतसंस्था मर्यादित मुंबई आणि त्याचप्रमाणे पेद्रेवाडी ग्रामस्थ मंडळ, मुंबई यांच्या 26 व्या सर्वसाधारण सभा खेळीमेळीच्या वातावरणात पार पडल्या.  सभेच्या सुरुवातीलाच श्रद्धांजलीचा कार्यक्रम झाला. वर्षभरात गावातील  ज्या व्यक्ती दिवंगत पावल्या त्यांना श्रद्धांजली वाहताना  विशेष करून पतसंस्थेचे खजिनदार कै.गोविंद  दत्तू  चव्हाण यांचा विशेष उल्लेख केला गेला.  मे २०२५ मध्ये काही गोविंद चव्हाण यांचे अचानक निधन झाले आणि संपूर्ण गावावर शोककळा पसरली. सगळ्या चव्हाण कुटुंबीयांना एकत्र बांधण्याचा तो एक दुवा होता.  कोल्हापूरकरांचे माहेरघर म्हणून ओळखल्या जाणाऱ्या डिलाईल रोडशी कै. गोविंद चव्हाण यांचे अतूट आणि जिव्हाळ्याचे नाते होते. विक्रोळी येथे वास्तव्यास असूनही ग्रामस्थांच्या सुख-दुःखाशी ते सदैव जोडलेले राहिले. ग्रामस्थांच्या हितासाठी त्यांनी वेळोवेळी मोलाचे योगदान दिले आणि समाजसेवेची निःस्वार्थ भावना जपत अनेकांना प्रेरणा दिली. ते ‘जीवनविद्ये’चे साधक होते. कोणत्याही सामाजिक किवा वैयक्तिक कार्यक्रमाच्यावेळी विश्वशांतीच्या प्रार्थना म्हणत असत. त...

26 September 2026. ❤️ नित्या आणि नैतिक — वाढदिवसानिमित्त एक गोड आठवण. आज आमची लाडकी नातवंडं नित्या आणि नैतिक यांचा वाढदिवस! 🥳🎂❤️ मुलगी हर्षदा आणि जावई सुदर्शन डब्लिनला वास्तव्यास असल्यामुळे नातवंडांचा प्रत्यक्ष सहवास आम्हा उभयतांना अनुभवायास फारसा मिळत नाही, याची हुरहूर मनात कायम असते. पण अंतर कितीही असलं, तरी प्रेमाच्या नात्यांमध्ये ते कधीच आड येत नाही. व्हॉट्सॲपच्या माध्यमातून तुमचे फोटो, गप्पा आणि दैनंदिन आयुष्यातले छोटे-मोठे क्षण आमच्यापर्यंत पोहोचत असतात आणि त्यामुळे तुम्ही सदैव आमच्या मनाच्या जवळ असता. ❤️ त्यांच्या वाढदिवसानिमित्त त्यांच्या बालपणीची एक गोड आठवण आज पुन्हा डोळ्यांसमोर उभी राहिली… जुलै २०१९ मध्ये हर्षदा आणि नित्या आणि नैतिक यांना पहिल्यांदा सोडण्यासाठी आम्ही डब्लिनला गेलो होतो. त्यावेळी ते दोघे जेमतेम दोन वर्षांचे होते. सुदर्शनने घेतलेल्या तिसऱ्या मजल्यावरील फ्लॅटमध्ये आम्ही राहत होतो. त्या वयात त्यांची ऊर्जा म्हणजे अक्षरशः वादळच! त्या दोघांना बाहेर घेऊन जायचे म्हटले की आम्हा दोघांपैकी एकाला नित्याच्या मागे, तर दुसऱ्याला नैतिकच्या मागे धावावे लागायचे. घरातही ...

 डॉ. अवचट यांनी त्यांच्या मृत्यूच्या 15 दिवसांपूर्वी पुण्यातील त्यांच्या मित्रांच्या व्हॉट्सअॅप ग्रुपमध्ये एक पोस्ट टाकली होती. त्याच ग्रुपमधील एका सदस्यानं 'एबीपी माझा'ला ही पोस्ट दिली आहे. 'थांबणे' या मृत्यूपूर्वी 15 दिवस आधी अनिल अवचट यांनी लिहलेल्या पोस्टमधून समाधानी आयुष्य जगल्यावर कुठं थांबायला हवं यावर भाष्य करण्यात आलं आहे. आयुष्याच्या या टप्प्यावर अनिल अवचट यांना आलेली विरक्ती आणि त्यातून त्यांनी सुरु केलेली निरवानिरव दिसून येत आहे. काही दिवसांपूर्वी अनिल अवचट घरामध्ये तोल जाऊन पडले होते. त्यानंतर त्यांनी ही पोस्ट लिहली आणि ते कोमामधे गेले. डॉ. अनिल अवचट यांची शेवटची पोस्ट : थांबणे..! कुठे..? केव्हा..? कसे थांबावे..? ही एक कला आहे. ती सर्व कलांमध्ये लागू होते..! कविता, कथा, कादंबरी, चित्र, शिल्पात कुठे थांबायचे याला संयम आणि विवेक लागतो. अन्यथा आशय भरकटत जातो. तसे जीवनातही घडते. माझ्याभोवती तरुणपणी अलौकिक माणसे होती. त्यांच्यामुळेच ही जाणीव मला होत गेली. विंदा करंदीकर माझे शेजारी आणि प्रतिभावंत कवी. एकदा त्यांनी ठणकावले की, आता मी लिखाण बंद करतो आहे. आणि त्यांन...

  🌱 समाज बदलायचा असेल, तर सुरुवात स्वतःपासून करूया! मी मराठी शाळेत असताना गावातील एखादी व्यक्ती मुंबईला निघाली की तिला निरोप देण्यासाठी कुटुंबीय आणि नातेवाईक गावाच्या वेशीपर्यंत जायचे. डोळ्यांत अश्रू, मनात काळजी आणि पुन्हा भेटण्याची ओढ असायची. आज मात्र जीवनाचा वेग वाढला आहे. माणसं जवळ आली, पण मनानं दूर जात आहेत, असं जाणवतं. मग प्रश्न पडतो... काळ बदलला म्हणून माणसं बदलली, की माणसांनीच आपल्या जगण्याची पद्धत बदलली? 🌿 धावपळीत हरवलेला जिव्हाळा शिक्षण, नोकरी, पैसा, प्रतिष्ठा आणि भौतिक सुखांच्या स्पर्धेत माणूस इतका गुंतला आहे की संवाद आणि नात्यांसाठी वेळ कमी पडतो. संपर्काची साधनं वाढली, पण मनमोकळ्या संवादाची ओढ कमी झाली. एकाच घरात राहूनही माणसं मोबाईलमध्ये व्यस्त असतात. सुखाच्या शोधात आपण तणाव तर वाढवत नाही ना? 🌸 वस्तूंपेक्षा माणसं महत्त्वाची! महागड्या वस्तूंची आपण काळजी घेतो; पण आपल्या जवळच्या माणसांच्या भावनांची किती काळजी घेतो? वस्तू पुन्हा मिळवता येतात, पण मनातून दूर गेलेली माणसं पुन्हा जवळ येतीलच याची खात्री नसते. म्हणून नाती जपणं, भावना समजून घेणं आणि एकमेकांना वेळ देणं महत...

  आपुलकीचा झरा एप्रिल २०२२ मधील महाविद्यालयीन स्नेहसंमेलनप्रसंगी व्यक्त केलेले मनोगत. आपल्या सर्वांच्या दृष्टीने आजचा हा दिवस म्हणजे तब्बल पन्नास वर्षांनंतर उगवलेला एक सुवर्णक्षण! कारण १९७५ साली बी.कॉम. पदवी प्राप्त केल्यानंतर आपल्या सर्वांचे हे पहिलेच गेट-टुगेदर! अर्धशतकानंतर पुन्हा एकदा एकत्र येण्याचा हा आनंद शब्दांत व्यक्त करणे खरोखरच कठीण आहे. या सुंदर स्नेहसंमेलनाच्या आयोजनासाठी श्री. विलास तुपे, श्री. राजाराम काळे, डॉ. महान्वर, प्रा. मंगेश भोसले, श्री. बाजीराव नरळे, ॲड. कामते, ॲड. अशोक शिंदे, प्रा. मोटे, प्रा. कोरे, श्री. शिवाजीराव नरळे, श्री. दीक्षित आणि इतर सर्व सहकाऱ्यांनी घेतलेल्या पुढाकाराबद्दल त्यांचे मनःपूर्वक आभार! या प्रसंगी आपले तत्कालीन रेक्टर व प्राचार्य लिपारे सर यांनी महाविद्यालयीन जीवनातील जुन्या आठवणींना उजाळा दिला. त्यांच्या आठवणी ऐकताना संपूर्ण सभागृह भारावून गेले होते. त्या आठवणींनी केवळ भूतकाळातील सुखद क्षण पुन्हा अनुभवायला मिळाले असे नाही, तर उर्वरित आयुष्यासाठी एक नवी ऊर्जा आणि प्रेरणाही दिली. तसेच प्राचार्य डॉ. नलावडे सर आणि प्राचार्य डॉ. बाळ कांबळ...

 दि.२२-९-२०२६. १३९ वी कर्मवीर जयंती. बहूजन समाजाच्या प्रगतीसाठी शिक्षणाशिवाय दुसरा पर्याय नाही. हे ओळखणारे रयत शिक्षण संस्थेचे संस्थापक,थोर शिक्षण महर्षी, पद्मभूषण डॉ. कर्मवीर भाऊराव पाटील यांना १३९ व्या जयंतीनिमित्त विनम्र अभिवादन 🙏🙏💐💐 शिक्षण हेच सामाजिक परिवर्तनाचे प्रभावी साधन आहे , हा विचार केवळ शब्दांत न मांडता आपल्या कार्यातून सिद्ध करणारे थोर समाजसुधारक, शिक्षणमहर्षी आणि ग्रामीण जनतेच्या शिक्षणासाठी आयुष्य समर्पित करणारे कर्मवीर भाऊराव पाटील हे महाराष्ट्राच्या सामाजिक व शैक्षणिक इतिहासातील एक तेजस्वी व्यक्तिमत्त्व होते. ग्रामीण, गरीब आणि वंचित समाजातील मुलांना शिक्षणाची संधी मिळावी, आर्थिक परिस्थितीमुळे कोणाचेही शिक्षण थांबू नये आणि प्रत्येकाला स्वाभिमानाने उभे राहता यावे, या उदात्त ध्येयाने त्यांनी रयत शिक्षण संस्थेची स्थापना केली. ‘कमवा आणि शिका’ या योजनेच्या माध्यमातून त्यांनी विद्यार्थ्यांमध्ये श्रमप्रतिष्ठा, स्वावलंबन, शिस्त, जबाबदारी आणि आत्मनिर्भरतेची भावना रुजवली. त्यामुळे ही योजना केवळ आर्थिक मदतीचे साधन न राहता विद्यार्थ्यांच्या व्यक्तिमत्त्वविकासाची आणि आत...

  राजकीय व पर्यावरण प्रदूषण – गंभीर समस्या मानवाच्या प्रगतीचा इतिहास जितका उज्ज्वल आहे , तितकाच त्यात प्रदूषणाचा काळाकुट्ट अध्यायही आहे . आजच्या युगात प्रदूषण हे केवळ हवेत , पाण्यात किंवा मातीमध्येच नाही , तर समाजव्यवस्थेच्या प्रत्येक स्तरावर पसरले आहे . त्यात विशेषतः राजकीय प्रदूषण आणि पर्यावरण प्रदूषण या दोन समस्या अत्यंत गंभीर स्वरूप धारण करत आहेत . १ . राजकीय प्रदूषण – लोकशाहीची दूषितता लोकशाही ही जनतेच्या सहभागातून फुलणारी प्रणाली आहे . मात्र सत्तेच्या स्पर्धेत काही राजकारण्यांनी नीतिमत्ता , पारदर्शकता व जनहित यांना दुय्यम स्थान दिले आहे . मतांसाठी जात - पात , धर्म , प्रांतीयवाद यांचा गैरवापर केला जातो . भ्रष्टाचार , लाचलुचपत , सत्तेचा गैरवापर , अपप्रचार आणि फूट पाडण्याचे राजकारण या माध्यमातून राजकीय वातावरण दूषित केले जाते . समाजात तणाव निर्माण होतो आणि लोकांचा लोकशाही संस्थांवरील विश्वास कमी होतो . राजकीय प्रदूषणामुळे योग्य नेतृत्वाला संधी मिळत नाही , तर पैसा , प्रभाव आणि...